Αρχείο ετικέτας βυζαντινός πολιτισμός

Η καθημερινότητα στο Βυζάντιο

Στα πλαίσια των διδακτικών δραστηριοτήτων τους και στο μάθημα του project οι καθηγητές στην Ελλάδα ενθαρρύνουν τα παιδιά να κάνουν εργασίες που θα τα μάθουν περισσότερα πάνω σε ένα αντικείμενο. Σήμερα λοιπόν μοιράζομαι μαζί σας μια ενδιαφέρουσα εργασία την οποία δημιούργησαν παιδιά του 2ου Γυμνασίου Σπάρτης υπό την καθοδήγηση της υπεύθυνης Βυζαντινής ιστορίας η οποία μας ξεναγεί στις ενδυμασίες, τις τροφές, την κοινωνική ζωή, το θάνατο, όπως αντιμετωπιζόταν από του Βυζαντινούς. Την εργασία μπορείτε να την δείτε στον παρακάτω σύνδεσμο

Η καθημερινότητα στο Βυζάντιο

Advertisements

Ο θησαυρός της Θεοφανούς Σκλήραινας, βυζαντινής αυτοκράτειρας των Γερμανών

Στο σημερινό post θα γυρίσουμε στην βυζαντινή εκκλησιαστική τέχνη, με τα τόσα πανέμορφα δείγματα για να σας δείξουμε τον θησαυρό της Θεοφανώς Σκλήραινας, της βυζαντινής πριγκίπισσας που έγινε σύζυγος του Όθωνα Β’, αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μητέρα του Όθωνα Γ΄, του επονομαζόμενου και «θαύμα του κόσμου». Η Θεοφανώ Σκλήραινα (960 –  991) ή Θεοφανώ της Γερμανίας γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν κόρη της Σοφίας Φωκά, ξαδέρφης του Τσιμισκή και ανιψιά του Νικηφόρου Φωκά. (δείτε περισσότερα για τη Θεοφανώ εδώ)

otton_ii_et_thc3a9ophano

Ο Όθων Α΄ είχε ζητήσει μια βυζαντινή πριγκίπισσα για να παντρέψει με το γιο του, τον Όθωνα Β’, έτσι ώστε να επισφραγιστεί μια συνθήκη μεταξύ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Μετά από έναν αποτυχημένο πρώτο γύρο διαπραγματεύσεων με τον Νικηφόρο Β’ Φωκά, ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιωάννης Β’ Τσιμισκής έστειλε την ανιψιά του Θεοφανώ, η οποία έφτασε με κάθε μεγαλοπρέπεια το 972, με συνοδεία και φέροντας μεγάλο θησαυρό ως δώρο, σε ηλικία 12 ετών. Η Θεοφανώ και ο Όθων Β’ παντρεύτηκαν από τον Πάπα Ιωάννη ΙΓ’ στις 14 Απριλίου 972 και η Θεοφανώ στέφθηκε αυτοκράτειρα την ίδια μέρα στη Ρώμη. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Όθων Β’, πέθανε ξαφνικά στις 7 Δεκεμβρίου του 983, όταν η Θεοφανώ ήταν μόλις 23 χρονών και ο γιός της, 3 χρονών, ανακυρήχθηκε αυτοκράτορας ενώ η ίδια κυβέρνησε ως Αυτοκράτειρα Κηδεμόνας στη θέση του γιου της μέχρι τον θάνατό της, το 991, σε ηλικία 41 χρονών.

Ανάμεσα στα αντικείμενα που έφερε μαζί με την προίκα της ήταν και ένα καρφί της Σταύρωσης, καθώς και ένας σταυρός με τεμάχιο Τιμίου Ξύλου. Η λειψανοθήκη και ο σταυρός είναι διακοσμημένα με βυζαντινή τεχνοτροπία και πολύτιμους λίθους και είναι μοναδικής τέχνης. Η θήκη του καρφιού του Τιμίου Σταυρού είναι απο ορεία κρύσταλλο. Όλα τα αντικείμενα του επονομαζόμενου «θησαυρού της Θεοφανούς» εκτίθενται τώρα στο Essen της Γερμανίας, στο θησαυροφυλάκειο του καθεδρικού ναού της πόλης. Χαρείτε τις φωτογραφίες!

ce9aceb1cf81cf86ceafcf84ceb7cf82cea3cf84ceb1cf8dcf81cf89cf83ceb7cf82ceb1cf80cf8ccf84cebfcebdceb8ceb7cf83ceb1cf85cf81cf8ccf84ceb7c
Εμπρός όψη της λειψανοθήκης όπου φυλάσσεται το καρφί του Τιμίου Σταυρού
ce9aceb1cf81cf86ceafcf84ceb7cf82cea3cf84ceb1cf8dcf81cf89cf83ceb7cf82ceb1cf80cf8ccf84cebfcebdceb8ceb7cf83ceb1cf85cf81cf8ccf84ceb7c1
Πίσω όψη της λειψανοθήκης όπου φυλάσσεται το καρφί του Τιμίου Σταυρού
11
το καρφί της Σταύρωσης απο το θησαυρό της Θεοφανώς

 

cea3cf84ceb1cf85cf81cebfceb8ceaecebaceb7cf84ceb7cf82ce98ceb5cebfcf86ceb1cebdcf8ecf82cebcceb5cebbceb5ceafcf88ceb1cebdcebfcea4ceb9ce
βυζαντινός σταυρός ευλογίας με τεμάχιο Τιμίου Ξύλου
ce9aceb1cf81cf86ceafcf84ceb7cf82cea3cf84ceb1cf8dcf81cf89cf83ceb7cf82ceb1cf80cf8ccf84cebfcebdceb8ceb7cf83ceb1cf85cf81cf8ccf84ceb7c2
λεπτομέρεια του βυζαντινού σταυρού ευλογίας της Θεοφανώς
cebaceaccebbcf85cebccebcceb1ce95cf85ceb1ceb3ceb3ceb5cebbceafcebfcf85cf84ceb7cf82ce98ceb5cebfcf86ceb1cebdcf8ecf82
χρυσό κάλυμμα ευαγγελίου απο το θησαυρό της Θεοφανώς

πηγη: http://leipsanothiki.blogspot.gr/

Byzantine Civilization : Perceptions of Byzantium and Its Neighbors (843–1261): Free Book from the Metropolitan Museum of Art

The thirteen papers in this volume were delivered at the international symposium held at The Metropolitan Museum of Art May 23–25, 1997, in the context of «The Glory of Byzantium» exhibition, which was on view from March 11 through July 6, 1997. One of the main purposes of this exhibition was to explore the Byzantine Empire’s complex and varied relationship with its neighbors, recognizing the multi-national, multi-ethnic, and multi-cultural character of its artistic traditions.

Whereas the symposium was conceived in close conjunction with the exhibition, its intent was somewhat different. It strove to acknowledge the international character and diversity of current scholarship on Byzantine art, and to present not only new material but also the variety of objectives, approaches, and methodologies that shape modern perceptions of the subject. Thus, the symposium was not restricted to a specific theme; instead, the participants were asked to address a broad range of aspects of the «Glory of Byzantium» exhibition. The contributors to this volume, all of whom are scholars of Byzantine art and culture, hail from ten different countries, including Austria, Bulgaria, Georgia, Greece, Hungary, Italy, Poland, the Russian Federation, Ukraine, and the United States of America. They all hold prominent positions in the leading scholarly or cultural institutions of their respective countries, and are distinguished experts in their fields of specialization, with established international reputations. Immediately apparent is that many of the authors are from Eastern Europe, and reside in lands that once were under the ecclesiastical and cultural sway of Byzantium. Yet, their perceptions of the Byzantine artistic legacy, which contributed to the cultural identity of their homelands, rarely are included in such English-language symposia and publications

The full text of the book can be found in the following link:

Perceptions of Byzantium and Its Neighbors (843–1261)

Βyzantine manuscript decorations/ Διακόσμηση των βυζαντινών χειρογράφων

byzantine codex

byzantine canon tables,

πηγή : The Glory of Byzantium Art and Culture of the Middle Byzantine Era, A.D. 8431261 by Helen C. Evans Published 1997

Μη διστάσετε να αφήσετε ένα σχόλιο παρακάτω… Πείτε μας αν σας άρεσε η ανάρτηση, ρωτήστε ο,τι θέλετε και ας κάνουμε μια συζήτηση γύρω από το θέμα…

Don’t hesitate to leave a comment under the post… Tell us if you liked it, ask questions and let’s discuss on the topic!

ΣΤΑΧΩΣΕΙΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΩΝ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΤΗΣ ΜΕΣΟΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΕΠΟΧΗΣ- BOOK AND GOSPEL COVERS FROM MIDDLE BYZANTINE ERA

enamelled book cover, Marcian Library, Venice

πηγή : The Glory of Byzantium Art and Culture of the Middle Byzantine Era, A.D. 8431261 by Helen C. Evans Published 1997

ΠΗΓΗ: Byzantine Art and Archaeology by O. M. Dalton

το ευαγγέλιο της Θεοφανώς

πηγή: http://leipsanothiki.blogspot.gr/2012/11/24.html

κάλυμμα Ευαγγελίου 10ου αιώνα, St.Mark Church Venice

«ΥΓΡΟ ΠΥΡ» TO ΜΥΣΤΙΚΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ- «LIQUID FIRE» THE SECRET WEAPON OF THE BYZANTINES

Το βασικό όπλο, στο οποίο οφειλόταν η υπεροχή του Βυζαντινού πολεμικού ναυτικού, ήταν αναμφίβολα το υγρό πυρ, «πυρ θαλάσσιον» ή «Μηδικόν πυρ», όπως αλλιώς ονομαζόταν, που αποτελούσε την πιο τελειοποιημένη έκδοση των πολεμικών εμπρηστικών υλικών που υπήρχαν ως τότε. Από την αρχαιότητα ήδη είχαν χρησιμοποιηθεί εύφλεκτες ύλες που εκτοξεύονταν εναντίον του εχθρού. Το στοιχείο όμως, που έκανε το υγρό πυρ να ξεχωρίζει, καθιστώντας το ένα θανατηφόρο όπλο, ήταν το γεγονός ότι δεν έσβηνε όταν ερχόταν σε επαφή με το νερό. Εφευρέτης του υγρού πυρός θεωρείται ο Ελληνοσύρος αρχιτέκτονας Καλλίνικος, που εξόπλισε με αυτό τα πλοία που υπερασπίστηκαν με επιτυχία την Κωνσταντινούπολη εναντίον των Αράβων το 717 – 718.

Η συμβολή του Καλλίνικου θα ήταν ίσως η βελτιστοποίηση του τρόπου με τον οποίο εκτοξευόταν το υγρό πυρ. Η σύνθεσή του συνιστά μυστήριο μέχρι και σήμερα, αφού τα συστατικά και ο τρόπος παρασκευής του αποτελούσαν κρατικό μυστικό. Ο φόβος του αναθέματος αλλά και οι ποινές που θα αντιμετώπιζε όποιος αποκάλυπτε τη μυστική φόρμουλα ήταν μεγάλες. Κατά πάσα πιθανότητα, το υγρό πυρ ήταν ένα μείγμα από νάφθα και θειάφι, ενώ συστατικά όπως ο ασβέστης, η ρητίνη και άλλα καύσιμα υλικά ενίσχυαν τη δυνατότητα ανάφλεξης. Φυσικές πηγές νάφθας βρίσκονταν στην περιοχή μεταξύ Κασπίας και Μαύρης Θάλασσας και στην Αραβία.

Οι Άραβες, παράλληλα με τους Βυζαντινούς, είχαν επίσης ανακαλύψει και με επιτυχία χρησιμοποιήσει εμπρηστικά μείγματα με κύρια συστατικά τη νάφθα και την υγρή πίσσα, που δεν έσβηναν με νερό, παρά μόνο με άμμο. Η συνεχής επαφή μεταξύ των δύο λαών, οι ανταγωνισμοί και η κατασκοπεία, καθιστούν ελάχιστα πιθανή την ύπαρξη «μυστικών» όπλων, όπως το υγρό πυρ. Το υγρό πυρ φυλασσόταν μέσα σε μακρόστενα σκεύη, πήλινα ή μεταλλικά, τα οποία ονομάζονταν «σίφωνες». Η ρίψη τους γινόταν από ειδικές εκτοξευτικές μηχανές που βρισκόταν στις πλώρες των πλοίων.

Οι μηχανές αυτές ήταν μάλλον βαλλίστρες, δηλαδή μεγάλων διαστάσεων ξυλοκατασκευές που είχαν μηχανισμό όμοιο με αυτόν του τόξου και έριχναν πέτρες ή βέλη. Υπήρχαν επίσης και «χειροσίφωνες», οι οποίοι ενδεχομένως ήταν μικρά πήλινα ή μεταλλικά αγγεία γεμάτα με υγρό πυρ, που θα ρίχνονταν εναντίον των εχθρών, όπως οι σημερινές χειροβομβίδες. Το υγρό πυρ, κατά κύριο λόγο χρησιμοποιήθηκε στις ναυμαχίες. Η κύρια επιτυχία του ήταν ότι επέφερε τη σύγχυση και τον πανικό στον εκάστοτε εχθρικό στόλο, που τρεπόταν σε φυγή εξαιτίας της πυρκαγιάς και της κακής επίδρασης στο ηθικό των πληρωμάτων των πλοίων. Το υγρό πυρ ήταν σε χρήση από του Βυζαντινούς κατά κύριο λόγο μέχρι το 13ο αιώνα.

αντιγραφή μέρους κειμένου από http://greekworldhistory.blogspot.gr/2015/05/blog-post_15.html

άλλες πηγές :http://en.wikipedia.org/wiki/Greek_fire

The main weapon,  the supremacy of the Byzantine navy was undoubtedly the liquid fire, «Fire Water» or  whatever it was called, which was the more refined version of the martial incendiary materials that existed until then. Since ancient times people already had used flammable materials which were launched against the enemy. But the element that made the liquid fire  a lethal weapon, was the fact that it was not extinguished when coming into contact with water. Inventor of the liquid fire is considered the architect  Kallinicos, who equipped the byzantine navy and successfully defended Constantinople against the Arabs in 717-718.

The contribution of Kallinikos might be to optimize the way in which the liquid was projected. Its composition constitutes a mystery until today, since the ingredients and the way of manufacturing constituted a state secret. The fear of the anathema and the penalties that should face the one that reveals the secret formula was great. The liquid fire was a mixture of naphtha and sulfur, while ingredients like lime, resin and other combustible materials strengthened the possibility of ignition. Natural sources of naphtha were found in the area between the Caspian and Black Sea in Arabia.

The Arabs alongside the Byzantines had also discovered and successfully used incendiary mixtures with main ingredients naphtha and liquid bitumen, which were not put out with water, only with sand.  The liquid fire was kept within oblong pans, made of clay or metal, which were called «siphons». The throwed them by using special ejecting machines from the prows of ships.

These machines were giant woodwork mechanisms similar to the arc which were used to throw stones or arrows. There existed also «cheirosifones» (hand-siphons) who may have been small clay or metal pots filled with liquid fire. They were also thrown against the enemies. The liquid fire was primarily used in battles. The main success was that it brought confusion and panic in the respective enemy fleet  and bad effect on the morale of the crews of ships. The liquid fire was used by the Byzantines mainly to the 13th century.

read more in http://greekworldhistory.blogspot.gr/2015/05/blog-post_15.html

 

ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΣΧΕΔΙΑ ΔΙΑΣΩΣΜΕΝΑ ΣΤΑ ΕΥΒΟΙΚΑ ΣΕΓΚΟΥΝΙΑ/ BYZANTINE DESIGNS ON GREEK EUBOEAN TRADITIONAL COSTUMES

10959585_335541913303645_2280742377911519142_n

Οι παραδοσιακές φορεσιές της Βόρειας Εύβοιας είναι εξαιρετικά επηρεασμένες απο τις βυζαντινές ενδυμασίες του 11ου- 12ου μ.Χ αιώνα. Ιδίως η Αιδήψια φορεσιά διασώζει αρκετά απο τα βυζαντινά διακοσμητικά σχέδια, όπως και το όνομα του πουκαμίσου της είναι «γραφτή», από τη βυζαντινή λέξη «γράμματα» με την οποία ονόμαζαν τα μεταξοκεντήματα που στόλιζαν τις χειρίδες και τους ποδογύρους των βυζαντινών ενδυμασιών, τρόπος με τον οποίο είναι κεντημένο και το αιδήψιο πουκάμισο. Περισσότερα σχετικά με τις βυζαντινές επιρροές, τις διασωθείσες μέχρι σήμερα βυζαντινές παραδόσεις και τα σχέδια που υπάρχουν στις ενδυμασίες της Βόρειας Ευβοίας μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο «Παραδοσιακές Ελληνικές Φορεσιές Βόρεια Εύβοια»

The greek traditional costumes of North Evia have many similarities to the byzantine attitudes of 11th -12th century. Especially the costume of the region of Aedipsos has many byzantine designs embroidered on it and even the name of the main chemise of the costume is called «grafti» from the byzantine word «grammata» which meant the silk embroideries of the chemises hem, that also exist on the traditional chemises of Aedipsos. You can read more for the byzantine civilization saved in the traditional costumes of North Evia in the book » Traditional Costumes of North Evia»

Μη διστάσετε να αφήσετε ένα σχόλιο κάτω από την ανάρτηση… Πείτε μας αν σας άρεσε η ανάρτηση, ρωτήστε ο,τι θέλετε και ας κάνουμε μια συζήτηση γύρω από το θέμα…

Don’t hesitate to leave a comment under the post… Tell us if you liked it, ask questions and let’s discuss on the topic!