Αρχείο κατηγορίας MEDIEVAL GREECE

ΟΙ ΒΙΓΛΕΣ ΤΟΥ ΙΟΝΙΟΥ ΠΕΛΑΓΟΥΣ

Η ανάγκη της επικοινωνίας, και ιδιαίτερα της απομακρυσμένης, από τα αρχαία ακόμη χρόνια ώθησε τον άνθρωπο στο να επινοήσει και να εφεύρει τρόπους επικοινωνίας. Η φωτιά σαν ένα μέσο οπτικής επικοινωνίας χρησιμοποιήθηκε για τη ανταλλαγή μηνυμάτων μεταξύ μεγάλων αποστάσεων. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με τον θαλάσσιο κίνδυνο, από τις αλλεπάλληλες επιδρομές πειρατών και κουρσάρων, οδήγησε τους κατοίκους των νησιών αλλά και των παράλιων της ηπειρωτικής Ελλάδας αφενός στο να χτίζουν τα σπίτια τους σε ορεινές περιοχές και αφετέρου στον να δημιουργούν οχυρά με τα οποία θα μπορούν να επιβλέπουν την κίνηση στη θάλασσα και να ειδοποιούν έγκαιρα τους εκάστοτε οικισμούς .

20130406200424chios_vigles1

Έτσι λοιπόν οι κύριοι του νησιού οχύρωναν όλο τα παράλια χτίζοντας Βίγλες και κάστρα και κατόπιν συγκέντρωναν τους διάσπαρτους οικισμούς κοντά στα οχυρά και τα κάστρα για μεγαλύτερη ασφάλεια και έλεγχο.

Οι Βίγλες που ονομάζονται επίσης και Φρυκτωρίες ήταν παρατηρητήρια τα οποία είχαν πολύ σημαντκό ρόλο στο αμυντικό σύστημα των νησιών που κατασκευάστηκαν την εποχή της ενετοκρατίας σε όλα τα παράλια της ηπειρωτικής Ελλάδας καθώς και περιμετρικά των νησιών, τόσο του Ιονίου όσο και του Αιγαίου πελάγους. Μια Βίγλα μπορούσε να ειδοποιήσει μια άλλη που βρισκόταν σε μεγάλη απόσταση με φωτιές την νύχτα και με καπνούς την μέρα και να την προετοιμάσει για τον επερχόμενο κίνδυνο τους κατοίκους του νησιού, αλλά και να στείλει μήνυμα στους επιδρομείς, ότι εχουν γίνει αντιληπτοί, μήπως και αλλάξουν γνώμη. Οι βίγλες αναπτύχτηκαν κυρίως την περίοδο της πειρατείας με σκοπό την μεγιστη προστασία των κατοίκων από τις κάθε είδους επιδρομές.
Η φροντίδα για τις Βίγλες ανήκε στο φρούραρχο της περιοχής, ο οποίος επιφόρτιζε με τη φύλαξη τους μέλη της τοπικής φρουράς. Αν ο Βιγλάτορας (παρατηρητής) έβλεπε ένα εχθρικό πλοίο ενημέρωνε τους άλλους βιγλάτορες ανάβοντας φωτιά (τη νύχτα) ή με σήματα καπνού (τη μέρα) έτσι ώστε οι βιγλάτορες να έχουν χρόνο να προετοιμάσουν την άμυνά τους. Οι βιγλάτορες δέχονταν επίθεση σε πολλές περιπτώσεις από τους επιδρομείς και δεν ήταν εύκολο να τους εξολοθρεύσουν λόγω του δυσπρόσιτου ύψους και είχαν ελαφρύ οπλισμό για την άμυνα τους . Παράλληλα οι Βίγλες διέθεταν πολεμίστρες και καταχύστρες είχαν συνήθως τροφή 15 ημερών (σύγκλινα, παξιμάδια και τυρί τουλουμίσιο καθώς και ασκούς (ασκία με νερό.).(Πηγή:Βιγλες Χίου, Αμυγδάλου Λεμονιά-Σωτηρόπουλος Δημητρης σελ.9)

img_2381

«Η βίγλα αποτελείτο από τον διοικητή της Βίγλας, τον Δομέστικο ο οποίος δεν εγκατέλειπε ποτέ την βίγλα. Υπήρχε και βοηθητικό προσωπικό οι καμινάδες, και άλλοι, όπως οι «λιθοβόλοι» που χειρίζονταν τις πολεμικές μηχανές. όλοι αυτοί στις ελεύθερες ώρες τους ασχολούνταν με την εξόρυξη κιόνων, κιονόκρανων, θωρακίων ακόμη και ορθογωνίων ογκολίθων (πλέχτουρα) που πουλούσαν για χτίσιμο ναών, πύργων, δημοσίων κτηρίων και τειχών των κάστρων, ίσως να εξήγαγαν κιόλας. Τα εναπομείναντα κομμάτια λίθων από τις λαξεύσεις τα μετέφεραν και ενίσχυαν τα πίσω τείχη της βίγλας, που ήσαν όλα χτίσιμο ξερολιθιάς και ήσαν έτοιμα να χρησιμοποιηθούν στους λιθοβόλους.
Η βίγλα είχε και υποδιοικητή τον Δρουγγάριο. Ο Δρουγγάριος της βίγλας όριζε σύμφωνα με τις διαταγές του Δομέστικου τα «ημεροβίγλια» δηλ. τα στασίδια της ημέρας και όλα τα φυλάκια (μπαστούνες) ακόμη και τις βίγλες της νύκτας. Κατά την νύκτα ο δρουγγάριος της βίγλας εκτελούσε έφοδο, για να βεβαιωθεί ότι είναι στις θέσεις τους, μια φορά εάν ο εχθρός ήταν μακριά και δύο φορές η περισσότερες, εάν ο εχθρός ήταν κοντά. Ο Δρουγγάριος εκανε επίθεση με καβαλλάριους, βαρέως οπλισμένους σκουτάτους και ελαφρούς τοξότες εναντίων των εχθρών. Οι Καβαλλάριοι οι λεγόμενοι «σκουτάτοι» ή κατάφρακοι» ήσαν άρχοντες, σαν αξιωματικοί με γη δική τους, φορούσαν αλυσιδωτό θώρακα το «λωρίκον»( Πηγή:Από τον Α΄ τόμο του βιβλίου «ΤΟ ΟΙΤΥΛΟ ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ ΤΩΝ
ΑΙΩΝΩΝ» του Μιχάλη Γρηγ. Μπατσινίλα)
Ήταν  κτίσματα  τετραγωνικής  μορφής  φτιαγμένα  από  πέτρες  με παχύ συνδετικό μίγμα και πολλά κεραμικά κομμάτια στους αρμούς και η βάση ήταν φαρδύτερη από τον κορμό. Οι βίγλες ήταν πάντοτε προσανατολισμένες προς τη θάλασσα.

Η επιλογή του τόπου που χτιζόταν η Βίγλα γινόταν με στόχο τον
έλεγχο της μέγιστης έκτασης της θάλασσας, του βάθους του ορίζοντα, των περασμάτων και των ακτών. Συνήθως η κάθε μια βίγλα συνδεόταν οπτικά είτε με άλλες Βίγλες είτε με κεντρικότερους πύργους (όπως στην Ζάκυνθο )για να μεταδώσουν το μήνυμα . Σε ορισμένες περιπτώσεις η μετάδοση του μηνύματος γινόταν για όλη την περιοχή ενώ σε άλλες για ένα μέρος της περιοχής .
Οι οικισμοί την εποχή αυτή χωροθετούνται με στόχο :
– το κρύψιμο από τα οπτικά πεδία των πλοίων,
-την ασφαλή απόσταση από τα φυσικά όρια της στεριάς και
τα λιμάνια (ώστε να προλάβουν να φυλαχτούν σε
ενδεχόμενη επίθεση) ,
– την αξιοποίηση των φυσικών φραγμάτων ( λόφων ,
βουνών, χαραδρών, φαραγγιών)…

Διαβάστε όλη την πτυχιακή εργασία του Π.Σ. Κίτσου στον παρακάτω σύνδεσμο και μάθετε για τον ρόλο των βιγλών, τις σκοπιές- φρυκτωρίες της ενετοκρατίας στα νησιά αλλά και ιδιαίτερα στο Ιόνιο Πέλαγος.

Καλή ανάγνωση!

http://okeanis.lib.puas.gr/xmlui/bitstream/handle/123456789/206/pol_00575.pdf?sequence=1

πηγή φωτογραφιών: http://skouliki-skoulikia.blogspot.gr/2011/04/blog-post_09.html

http://kastrologos.blogspot.gr/2015/04/2.html

Advertisements

«Το Χρονικόν του Μωρέως»

Το χρονικό του Μορέως είναι κείμενο του 14oυ αιώνα, που αφηγείται την κατάκτηση της Πελοποννήσου από τους Φράγκους το 1204 και την ιστορία του πριγκιπάτου της Αχαΐας κατά τον 13ο αιώνα, σε ελληνική έμμετρη γλώσσα,  και διασώζεται σε τρία χειρόγραφα. Διασώζεται, επίσης, και μια επίτομη διασκευή σε πεζό στην ελληνική γλώσσα, μεταγενέστερη του 14ου αιώνα, που αποδίδεται στον Δωρόθεο Μονεμβασίας ή, για την ακρίβεια, στον Ψευδο-Δωρόθεο.

godefrid

Το χρονικό του Μωρέως είναι  έμμετρο κείμενο χαμηλής μεν λογοτεχνικής αξίας , όμως έχει μεγάλη σημασία ως πηγή πληροφοριών. Παρά τις ιστορικές ανακρίβειες, που επισημάνθηκαν ήδη από τους πρώτους εκδότες, Buchon και Hopf, είναι χρήσιμη πηγή για την διοικητική οργάνωση και για το δίκαιο της περιόδου της Φραγκοκρατίας στην Ελλάδα. Περιέχει επίσης πολλές ενδιαφέρουσες και ακριβείς πληροφορίες για την γεωγραφία της περιοχής, την οποία ο συγγραφέας γνώριζε πολύ καλά, και βέβαια είναι σπουδαία μαρτυρία για την ομιλουμένη τότε μεσαιωνική ελληνική γλώσσα. Σήμερα είναι σημείο αναφοράς για την ιστορία όλων των πόλεων και των χωριών της Πελοποννήσου που αναφέρονται σε αυτό.

knights_outremer4

Μπορείτε να το κατεβάσετε και να το διαβάσετε πατώντας τον παρακάτω σύνδεσμο όπου το βιβλίο διατίθεται δωρεάν απο τον ιστότοπο schooltime.gr

xronikon-tou-moreos-ebook-schooltime.gr-2014

Βενετσιανικα τεχνουργήματα απο τη Μεσαιωνική Χαλκίδα στα μουσεία του Λονδίνου

Σε αυτό το Post θα αναφερθούμε σε μια σκοτεινή ιστορία, την οποία διαβάσαμε πρόσφατα και κατά την οποία στα τέλη του 19ου αιώνα μια μεγάλη σειρά από βενετσιάνικα κοσμήματα και τεχνουργήματα τα οποία βρέθηκαν γύρω στο 1867 κατά την κατεδάφιση παλιάς οικίας που βρισκόταν μέσα στο Κάστρο της Χαλκίδας, πωλήθηκαν από έναν διακεκριμένο Έλληνα ονομαζόμενο Παύλο Λάμπρου, ο οποίος υπήρξε διακεκριμένος νομισματολόγος και ποιητής της εποχής σε έναν Βρετανό φιλότεχνο ο οποίος τα πώλησε με τη σειρά του στο Βρετανικό Μουσείο και στο Asmolean Oxford Museum. Αξίζει να διαβάσετε το άρθρο για να αντιληφθείτε πώς γινόταν η όλη διαδικασία στα τέλη του 19ου αιώνα και τα κειμήλια του ελληνικού εδάφους άλλαζαν χέρια και μετοικούσαν σε όλο τον κόσμο. Η όλη ιστορία  αναδείχθηκε απο το square.gr και μπορείτε να τη διαβάσετε με λεπτομέρεια εδώ

Εδώ θα σας δείξω μόνο λίγα απο τα βενετσιάνικα κοσμήματα που έφυγαν απο τη Χαλκίδα για να κοσμήσουν το Βρετανικό Μουσείο, τον υπόλοιπο θησαυρό μπορείτε να τον δείτε στο παραπάνω άρθρο.

 

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.