Αρχείο κατηγορίας ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Free Book from the Metropolitan Museum of Art:The Glory of Byzantium: Art and Culture of the Middle Byzantine Era, A.D. 843–1261

In A.D. 843, following the resolution of the Iconoclastic controversy, which had raged throughout the Byzantine Empire for more than a century, the use of icons—images—was triumphantly reinstated in the Orthodox Church. This momentous event inspired much of the art of the following four centuries, which comprises the second great era of Byzantine culture and provides the starting point of this volume. The Glory of Byzantium, and the exhibition that it accompanies, concludes with the demise of the empire’s role as a world power, evidenced by the Latin occupation of Constantinople from 1204 to 1261.

Conceived as the sequel to the landmark exhibition «Age of Spirituality,» which was held at The Metropolitan Museum of Art in 1976 and focused on the first centuries of Byzantium, «The Glory of Byzantium» explores four interrelated themes: the religious and secular culture of the Second Golden Age of the Byzantine Empire; the empire’s interaction with its Christian neighbors and rivals; its relations with the Islamic East; and its contact with the Latin West. Bringing together the contributions of fifty-nine scholars and art historians, most of them working in the United States, the text explores the complex currents of Byzantine civilization in its myriad facets. More than 350 works of art assembled for the exhibition from 119 institutions in 24 countries are discussed and illustrated in the catalogue. Together they present a significant selection of the most beautiful and meaningful works that survive from the empire’s Second Golden Age and from the countries that constituted its extended sphere of influence. Liturgical objects—including icons, mosaics, chalices, patens, and reliquaries—and secular objects—silks, ivories, ceramics, jewelry, and manuscripts—reflect the dynamic nature of the art of this era both within and outside the empire.

The first half of the volume treats the historical context, the religious sphere, and the secular courtly realm of the empire; the second half focuses on the interactions between Byzantium and other medieval cultures, including Islam and the Latin West. The 17 essays are accompanied by detailed discussions of the works of art and by full-color photographs, as well as by views of architectural sites and comparative illustrations. Many of these illustrations were made specifically for this volume by Bruce White, photographer, on site in Greece, Turkey, Egypt, Italy, Bulgaria, Hungary, Georgia, Ukraine, and the Russian Federation.

The link to the online reader is found right below:

The Glory of Byzantium: Art and Culture of the Middle Byzantine Era, A.D. 843–1261

Μη διστάσετε να αφήσετε ένα σχόλιο κάτω από την ανάρτηση… Πείτε μας αν σας άρεσε η ανάρτηση, ρωτήστε ο,τι θέλετε και ας κάνουμε μια συζήτηση γύρω από το θέμα…

Don’t hesitate to leave a comment under the post… Tell us if you liked it, ask questions and let’s discuss on the topic!

Advertisements

Βyzantine manuscript decorations/ Διακόσμηση των βυζαντινών χειρογράφων

byzantine codex

byzantine canon tables,

πηγή : The Glory of Byzantium Art and Culture of the Middle Byzantine Era, A.D. 8431261 by Helen C. Evans Published 1997

Μη διστάσετε να αφήσετε ένα σχόλιο παρακάτω… Πείτε μας αν σας άρεσε η ανάρτηση, ρωτήστε ο,τι θέλετε και ας κάνουμε μια συζήτηση γύρω από το θέμα…

Don’t hesitate to leave a comment under the post… Tell us if you liked it, ask questions and let’s discuss on the topic!

ΣΤΑΧΩΣΕΙΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΩΝ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΤΗΣ ΜΕΣΟΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΕΠΟΧΗΣ- BOOK AND GOSPEL COVERS FROM MIDDLE BYZANTINE ERA

enamelled book cover, Marcian Library, Venice

πηγή : The Glory of Byzantium Art and Culture of the Middle Byzantine Era, A.D. 8431261 by Helen C. Evans Published 1997

ΠΗΓΗ: Byzantine Art and Archaeology by O. M. Dalton

το ευαγγέλιο της Θεοφανώς

πηγή: http://leipsanothiki.blogspot.gr/2012/11/24.html

κάλυμμα Ευαγγελίου 10ου αιώνα, St.Mark Church Venice

ΠΡΟΒΟΛΗ: ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝΔΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΦΟΡΕΣΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΝΑ ΚΑΡΑΤΖΑΝΗ- SLIDES: GREEK FEMALE AND MALE TRADITIONAL COSTUMES BY ANNA KARATZANI

Μια ενδιαφέρουσα παρουσίαση με θέμα τις ελληνικές γυναικείες και ανδρικές φορεσιές της Ελλάδας από την κ. Άννα Καρατζάνη του τμήματος Συντήρησης Αρχαιοτήτων και Έργων Τέχνης του ΤΕΙ Αθηνών.  Περιλαμβάνει ένα μεγάλο όγκο πληροφοριών στα ελληνικά για την ιστορία της ελληνικής φορεσιάς, τους τύπους τους και πολλές φωτογραφίες. Αξίζει να το δείτε!

greek traditional costumes : female and men’s costumes by Anna Karatzani

An interesting presentation on the Greek male and female costumes of Greece by Mrs. Anna Karatzanis (Conservation of Antiquities and Works of Art Department of the Technical Institution of Athens). It includes a large amount of information in Greek about the history of Greek costume, their types and many photos. Worth seeing!

Μη διστάσετε να αφήσετε ένα σχόλιο κάτω από την ανάρτηση… Πείτε μας αν σας άρεσε η ανάρτηση, ρωτήστε ο,τι θέλετε και ας κάνουμε μια συζήτηση γύρω από το θέμα…

Don’t hesitate to leave a comment under the post… Tell us if you liked it, ask questions and let’s discuss on the topic!

«ΥΓΡΟ ΠΥΡ» TO ΜΥΣΤΙΚΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ- «LIQUID FIRE» THE SECRET WEAPON OF THE BYZANTINES

Το βασικό όπλο, στο οποίο οφειλόταν η υπεροχή του Βυζαντινού πολεμικού ναυτικού, ήταν αναμφίβολα το υγρό πυρ, «πυρ θαλάσσιον» ή «Μηδικόν πυρ», όπως αλλιώς ονομαζόταν, που αποτελούσε την πιο τελειοποιημένη έκδοση των πολεμικών εμπρηστικών υλικών που υπήρχαν ως τότε. Από την αρχαιότητα ήδη είχαν χρησιμοποιηθεί εύφλεκτες ύλες που εκτοξεύονταν εναντίον του εχθρού. Το στοιχείο όμως, που έκανε το υγρό πυρ να ξεχωρίζει, καθιστώντας το ένα θανατηφόρο όπλο, ήταν το γεγονός ότι δεν έσβηνε όταν ερχόταν σε επαφή με το νερό. Εφευρέτης του υγρού πυρός θεωρείται ο Ελληνοσύρος αρχιτέκτονας Καλλίνικος, που εξόπλισε με αυτό τα πλοία που υπερασπίστηκαν με επιτυχία την Κωνσταντινούπολη εναντίον των Αράβων το 717 – 718.

Η συμβολή του Καλλίνικου θα ήταν ίσως η βελτιστοποίηση του τρόπου με τον οποίο εκτοξευόταν το υγρό πυρ. Η σύνθεσή του συνιστά μυστήριο μέχρι και σήμερα, αφού τα συστατικά και ο τρόπος παρασκευής του αποτελούσαν κρατικό μυστικό. Ο φόβος του αναθέματος αλλά και οι ποινές που θα αντιμετώπιζε όποιος αποκάλυπτε τη μυστική φόρμουλα ήταν μεγάλες. Κατά πάσα πιθανότητα, το υγρό πυρ ήταν ένα μείγμα από νάφθα και θειάφι, ενώ συστατικά όπως ο ασβέστης, η ρητίνη και άλλα καύσιμα υλικά ενίσχυαν τη δυνατότητα ανάφλεξης. Φυσικές πηγές νάφθας βρίσκονταν στην περιοχή μεταξύ Κασπίας και Μαύρης Θάλασσας και στην Αραβία.

Οι Άραβες, παράλληλα με τους Βυζαντινούς, είχαν επίσης ανακαλύψει και με επιτυχία χρησιμοποιήσει εμπρηστικά μείγματα με κύρια συστατικά τη νάφθα και την υγρή πίσσα, που δεν έσβηναν με νερό, παρά μόνο με άμμο. Η συνεχής επαφή μεταξύ των δύο λαών, οι ανταγωνισμοί και η κατασκοπεία, καθιστούν ελάχιστα πιθανή την ύπαρξη «μυστικών» όπλων, όπως το υγρό πυρ. Το υγρό πυρ φυλασσόταν μέσα σε μακρόστενα σκεύη, πήλινα ή μεταλλικά, τα οποία ονομάζονταν «σίφωνες». Η ρίψη τους γινόταν από ειδικές εκτοξευτικές μηχανές που βρισκόταν στις πλώρες των πλοίων.

Οι μηχανές αυτές ήταν μάλλον βαλλίστρες, δηλαδή μεγάλων διαστάσεων ξυλοκατασκευές που είχαν μηχανισμό όμοιο με αυτόν του τόξου και έριχναν πέτρες ή βέλη. Υπήρχαν επίσης και «χειροσίφωνες», οι οποίοι ενδεχομένως ήταν μικρά πήλινα ή μεταλλικά αγγεία γεμάτα με υγρό πυρ, που θα ρίχνονταν εναντίον των εχθρών, όπως οι σημερινές χειροβομβίδες. Το υγρό πυρ, κατά κύριο λόγο χρησιμοποιήθηκε στις ναυμαχίες. Η κύρια επιτυχία του ήταν ότι επέφερε τη σύγχυση και τον πανικό στον εκάστοτε εχθρικό στόλο, που τρεπόταν σε φυγή εξαιτίας της πυρκαγιάς και της κακής επίδρασης στο ηθικό των πληρωμάτων των πλοίων. Το υγρό πυρ ήταν σε χρήση από του Βυζαντινούς κατά κύριο λόγο μέχρι το 13ο αιώνα.

αντιγραφή μέρους κειμένου από http://greekworldhistory.blogspot.gr/2015/05/blog-post_15.html

άλλες πηγές :http://en.wikipedia.org/wiki/Greek_fire

The main weapon,  the supremacy of the Byzantine navy was undoubtedly the liquid fire, «Fire Water» or  whatever it was called, which was the more refined version of the martial incendiary materials that existed until then. Since ancient times people already had used flammable materials which were launched against the enemy. But the element that made the liquid fire  a lethal weapon, was the fact that it was not extinguished when coming into contact with water. Inventor of the liquid fire is considered the architect  Kallinicos, who equipped the byzantine navy and successfully defended Constantinople against the Arabs in 717-718.

The contribution of Kallinikos might be to optimize the way in which the liquid was projected. Its composition constitutes a mystery until today, since the ingredients and the way of manufacturing constituted a state secret. The fear of the anathema and the penalties that should face the one that reveals the secret formula was great. The liquid fire was a mixture of naphtha and sulfur, while ingredients like lime, resin and other combustible materials strengthened the possibility of ignition. Natural sources of naphtha were found in the area between the Caspian and Black Sea in Arabia.

The Arabs alongside the Byzantines had also discovered and successfully used incendiary mixtures with main ingredients naphtha and liquid bitumen, which were not put out with water, only with sand.  The liquid fire was kept within oblong pans, made of clay or metal, which were called «siphons». The throwed them by using special ejecting machines from the prows of ships.

These machines were giant woodwork mechanisms similar to the arc which were used to throw stones or arrows. There existed also «cheirosifones» (hand-siphons) who may have been small clay or metal pots filled with liquid fire. They were also thrown against the enemies. The liquid fire was primarily used in battles. The main success was that it brought confusion and panic in the respective enemy fleet  and bad effect on the morale of the crews of ships. The liquid fire was used by the Byzantines mainly to the 13th century.

read more in http://greekworldhistory.blogspot.gr/2015/05/blog-post_15.html

 

ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΣΧΕΔΙΑ ΔΙΑΣΩΣΜΕΝΑ ΣΤΑ ΕΥΒΟΙΚΑ ΣΕΓΚΟΥΝΙΑ/ BYZANTINE DESIGNS ON GREEK EUBOEAN TRADITIONAL COSTUMES

10959585_335541913303645_2280742377911519142_n

Οι παραδοσιακές φορεσιές της Βόρειας Εύβοιας είναι εξαιρετικά επηρεασμένες απο τις βυζαντινές ενδυμασίες του 11ου- 12ου μ.Χ αιώνα. Ιδίως η Αιδήψια φορεσιά διασώζει αρκετά απο τα βυζαντινά διακοσμητικά σχέδια, όπως και το όνομα του πουκαμίσου της είναι «γραφτή», από τη βυζαντινή λέξη «γράμματα» με την οποία ονόμαζαν τα μεταξοκεντήματα που στόλιζαν τις χειρίδες και τους ποδογύρους των βυζαντινών ενδυμασιών, τρόπος με τον οποίο είναι κεντημένο και το αιδήψιο πουκάμισο. Περισσότερα σχετικά με τις βυζαντινές επιρροές, τις διασωθείσες μέχρι σήμερα βυζαντινές παραδόσεις και τα σχέδια που υπάρχουν στις ενδυμασίες της Βόρειας Ευβοίας μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο «Παραδοσιακές Ελληνικές Φορεσιές Βόρεια Εύβοια»

The greek traditional costumes of North Evia have many similarities to the byzantine attitudes of 11th -12th century. Especially the costume of the region of Aedipsos has many byzantine designs embroidered on it and even the name of the main chemise of the costume is called «grafti» from the byzantine word «grammata» which meant the silk embroideries of the chemises hem, that also exist on the traditional chemises of Aedipsos. You can read more for the byzantine civilization saved in the traditional costumes of North Evia in the book » Traditional Costumes of North Evia»

Μη διστάσετε να αφήσετε ένα σχόλιο κάτω από την ανάρτηση… Πείτε μας αν σας άρεσε η ανάρτηση, ρωτήστε ο,τι θέλετε και ας κάνουμε μια συζήτηση γύρω από το θέμα…

Don’t hesitate to leave a comment under the post… Tell us if you liked it, ask questions and let’s discuss on the topic!